نامه های دلتنـــــــــــگی

    وقتی می خواهم تاریخ بالای صفحه را بنویسم ؛ گوشه اش طوری که فقط خودم ببینم ، می نویسم : جمعه و او نیامد !

    همکلاسی ام از گوشه عینکشنگاهش را قل می دهد، روی دفترم . نگاهش را می اندازم روی دفتر خودش . دفترم را مثل بچه های کوچکیکه می خواهند کسی از رویشان تقلٌب نکند ، تا می کنم .

     همکلاسی ام چشم غٌره می رود ، و نگاهش را از روی دفترش بر می دارد و می گذارد روی تخته کلاس . معلم ، هم کلاسی کنار دستم را صدا می زند و او می رود .

     گوشه تاریخ دفترش طوری که فقط خودش ببیند می نویسم : جمعه و او نــیامد ! بر می گردم و پشت سرم را نگاه می کنم . هیچ کدام از بچه هایی که پشت سرم نشسته اند حواسشان به من نیست .

    روی دفتر هر دویشان بزرگ می نویسم : جمعه. هردویشان بر سرم فریاد می زنند . معلم به سوی میز من می اید . نگاهش را به نگاهم گره می زند . یک گره کور که من هرچه تلاش می کنم ، نمی توانم بازش کنم . می گوید خودکار نو خریدی ؟ روی دفتر خودت امتحانش کن .

      کلاس غرق خنده می شود و قسمتی از گره کور نگاه را باز کرده ام. اما نمی دانم چرا گوشه سمت چپش باز نمی شود

     معلم می گوید : بفرمائید بیرون . حس میکنم دنیا بر سرم خراب شده است . گره کور باز می شود . از جایم بلند می شوم . راهروی میان نیمکت هارا طی می کنم  . نزدیک تخته  می رسم ... گچ را بر می دارم . وروی تمام فرمول های شیمی ، مسئله های فیزیک ، اتحاد های ریاضی و تاریخ های ادبیات و اشعار کی و کی و کی بزرگ می نویسم : امروز جمعه است ... کسی منتظر نیست ؟

    بر می گردم و پشت سرم را نظری می اندازم . انگار خواب میبینم. کلاس غرق در اشک شده است . و جمله خودم صد ها بار جلوی چشمانم می رود و می اید : امروز جمعه است... کسی منتظر نیست ؟ معلم به سمت تخته می اید .

     همه اعداد و فرمول ها و جملات را پاک می کند و با خط درشتمی نویسد : درس امروز ؛ درس انتظار ! و بچه ها کنار تاریخ بالای صفحه شان طوری که فقط خودشان  ببینند می نویسند : جمعه و او نیامد !

    امٌا معلٌم گوشه تخته کنار تاریخ طوری که همه بچه های کلاس ببینند ، می نویسد : تا جمعه دگر انتظار ها باقی است !

                          در لحظه های خیس نیایش

                لحظه هایی از جنس پرستش

                                              با تو سخن می گویم گاه با زبان

    گاه با اشک....

                            چقدر زیباست لحظه های زیبای دل دل کردنم

         با تو.....

                                      می دانم در خلوت سکوتمان

                                                     سکوتی که برایت پر است از فریاد

                                    ناگفته های من

                 تنها من هستم

                                         و

                                                 تنها تو ....

          چقدر خوب است که حرف های دلم

                                                                 را فقط تو می دانی

                  تویی که چون من تنهایی

  یا شاید نه...

                                                                 من چون تو تنهایم

        برای همین است که باورم داری

                    چند ساعتی قبل از انکه برایت بنویسم

                                   باران بارید

                                                                           و من دعا کردم و باریدم

   به رسم خودت

                               این روز ها تشنه ام

و می دانم نزدیک است لحظه ناب اذان رسیدن

                                                    من منتظر می مانم

                                                                                     عاشقم کن ....                             

قطره؛ دلش دریا می خواست

    من همیشه سراغ تو را ٬ از طلوع می گیرم ٬ خدا نکند تو حوالی غروب گم شده باشی .

    امشب می خواهم بنویسم ٬اری بنویسم  و می خواهم از عقده هایم از تمام دردهایم بنویسم . امشب هیچ چیزی نمی تواند غوغای درونم را خاموش گرداند ٬ غوغای که از عشق و احساس برانگیخته شود ٬ همیچگاه خاموش نمی شود ٬ مگر با مرهم وصال .

    امشب تنهای ام ٬ رابا یاد تو اذین می بندم . دلم برایت تنگ است ٬ نمی دانم ٬ من از حصار تنهایی خویش برای تو می نویسم ٬ من از غصه ها و درد هایم ٬ من از روی اندوه قلبم و از اشوب درون برایت می نویسم اخر درد بی درمانم را چگونه برایت بگویم؟

    من هنوزم همان قایق شکسته بادبانم ٬که ساحل را در روشنایی فانوس وصل تو می بیند و حتی گاهی برای رسیدن به ساحل می گرید . 

    گوش کن ! صدای گریه هایش را می شنوی ؟ صدای ضجه های قلب پاره پاره ام را می گویم .

     سال هاست که می خواهم با تو سخن بگویم برای حماسه افرین رویاهایم .

       سال هاست که می خواهم از تو بگویم و از تو بسرایم . می خواهم ٬ از تو شعر بسرایم به قامت عشق و استقامت و منامه ای از درد سال های «انتظار» می خواهم از تو شعری از عشق بگویم که همانندش  را شاعری نسرائیده باشد .

     سال هاست که از همه نشانه بهار میگیرم و همه تو را نشان می دهند.

     سال هاست که خوشبوی قلبم را خشک کرده ام تا ان ها را به تو هدیه بدهم .

     سال هاست که در بند گناهان اسیر شده ام و تنها نجات دهنده اش تویی .

     سال هاست که به امید کرامتت زائر تو ام و سال هاست که بر خاک پای زائرانت سجده می کنم و با اشک های شفاف قلبم که برای مظلومیتت فرو میریزند وضو می سازم و دو رکعت عشقی به نیت غربتت می خوانم .

   گوشه ای از احساسم را انگونه که هست به تو تقدیم کردم ، تا بتوانم هر چند کوتاه با تو باشم .

      کاش اینجا بودی ٬همین جا٬زیر همین سقف .رودر رو. مثل ان وقت ها که پدربزرگ می نشست و در جنب و جوش ما گم می شد .

      اینجا هوا بارانی است. شاید باران . . .  شاید برف . . . شاید هیچکدام. اگر برف باشد بهتر است . باران ٬ وقتی به زمین می رسد ٬همه جارا فقط خیس می کند ٬همین. اما برف رنگ و روی زمین را عوض می کند. برف ٬جای پای ادم ها را نگه می دارد ٬زود ان ها را فراموش نمی کند.

     از برف و باران بگذریم.

      چه کار می کنی با تنهایی ٬باغریبی٬با بی وفایی های ما؟ راستی چرا دائم از این شهر به ان شهر می روی ؟ نگران نامه هایم نیستم که مبادا به دستت نرسد ٬ می دانم نامه هایم نشانی شان توی پاکت ٬ بعد از سلام نوشته شده باشد ٬ حتما ـ خیلی زود ـ چشم های تو را زیارت خواهم کرد . اما دلم می خواهد بدانم چرا یک جا نمی مانی ؟ یک روز می گویند مکه ای ٬ یک روز خبر می اورند که در مدینه دیده شده ای  ٬ یک روز کربلایی را ذوق زده می کنی  . یک روز بوی تو را که در مسجد کوچک و قدیمی محله جا مانده بود ٬ شناسایی می کنند . فکر می کرد فقط ما ارام نداریم . گویا تو از ما ناارام تری .

       نمی خواهم گلایه کنم ٬چون اصلا دل و دماغ این کار را ندارم ٬ ولی باور کن که به ما خیلی سخت می گذرد . سخت نیست بی تو در میان دشمنان تو بودن ؟ سخت نیست ناز هر نازیبایی را کشیدن و پای هر علف هرزه ای ٬ جون عمر بستن !؟ سخت نیست تبدیل عروسی به عزا ٬ فقط به جرم اینکه جوان های ما ٬ نشانی شادی را از غم گرفته اند و فقط به این اتهام که در راه مدرسه به گدای شهر سلام نگفته اند ٬ سخت نیست تنها راه گریه که از گلوی ما می گذشت ٬به فرمان بغض بسته باشد ؟اخر چقدر تنهایی ؟ چقدر دلتنگی ؟ چقدر جمعه های دلگیر ؟ چقدر خندیدن به روی انان که گریه تو را نمی شناسند و عکس سیاه و سفید خود را اشک رنگین تو نمی بینند ؟

       دیروز برای خرید کفش به بازار رفتم. چه ها که ندیدم ! مردی فریاد می زد :"بیایید ! بیاید! از این انگور های من که با حبه ای شما را به معراج بی عاری می برد ٬ بخرید ٬ بخورید و بنوشید "

       یکی دست ها یش را به هم می زد و کتابهایش را به رخ ما می کشید و می گفت :" دست خالی نروید ! بخرید و بخوانید کتاب های مرا که هر برگ ان صحنه صد عشق کاذی است". یکی را خریدم و دوبار نه سه بار خواندم . راست می گفت بیچاره ! پر بود از عشق هایی که یخ های قطب جمود را شرمنده می کرد . کفش را فراموش کردم . یک هدیه برای تو خریدم . نمی گویم چه خریدم . ولی به فروشنده ان گفتم : اگر نپسندید پس می اورم . گفت: از قول من به او بگو :"اگر این را نپسندی باید به دوستانی در مریخ ٬ امید ببندی. ما زمینی هستیم و هدیه ای زمینیان ٬ بیش از این نمی تواند بود" ان هدیه بی ارج و مجد را در کاغذ های همان کتاب پیچیدم . چون می دانم برای پاره کردن ان کاغذ های کاهی هم که شده نگاهی به هدیه من خواهی کرد .

        می خواهی دو سه سطری از حال ما بدانی ؟ اقبال گم شده است . مستی٬ذوقی ندارد. باده های جام خوشایندی ٬ همه ابگونند. بی طعم و بو . انقدر قلب و دغل فراوان شده است که گویی روز داوری از باور مردم قهر کرده است . بعضی هنوز چشم به راه معجزه ی بخت اندو شانس می پرستند . همه اتفاقات مهم زندگی ما ٬ در خانه سالمندان می گذرد. این را هم بگویم که جدیدا مرگ خیلی خوش سلیقه شده است . نمی دانی چه نازی می کند. همیشه دیر تر از عجل می رسد و زودتر از ارزو ها ٬ در شهریکه ما زندگی می کنیم بچه ها را از روی رنگلباس هایشان می شناسند و جوان ها را از خیابانی که در ان بالا و پایین می روند. اینجا همه دست به کار شده اند که روی عکس تو ٬ اگهی های تبلیغاتی بچسبانند.

        دیوار های شهر ٬ همگی برگ های یک کتاب اند ٬ خود اموز خود کشی . من ندیدم فیلمی که زنگ ان را برای تو ـ یا حتی من ـ به صدا دراورده باشند . این جا همه در جنب و جوش اند ٬ که تو را فراموش کنند ٬ باز هم نمی خواهی بیایی؟ 

پیش از اینها فکر میکردم خدا

خانه ای دارد کنار ابر ها

مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتی از الماس خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور

بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق کوچکی ست از تاج او

هر ستاره پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان

نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب طنین خنده اش

سیل و طوفان نعره ی توفنده اش

دکمه ی پیراهن او آفتاب

برق تیر و خنجر او ماهتاب

هیچ کس از جای او آگاه نیست

هیچ کس را در حضورش راه نیست

پیش از اینها خاطرم دلگیر بود

از خدا در ذهنم این تصویربود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین

خانه اش در آسمان دور از زمین

بود ،اما میان ما نبود

مهربان و ساده و زیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت

مهربانی هیچ معنایی نداشت

... هر چه میپرسیدم از خود از خدا

از زمین از اسمان از ابر ها

زود می گفتند این کار خداست

پرس و جو از کار او کاری خطاست

هر چه می پرسی جوابش آتش است

آب اگر خوردی جوابش آتش است

 گفت اینجا خانه ی خوب خداست

 این خدای مهربان و اشناست

دوستی از من به من نزدیکتر

از رگ گردن به من نزدیکتر

آن خدای پیش از این را باد برد

نام او راهم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود

چون حبابی نقش روی آب بود

می توانم بعد از این با این خدا

دوست باشم دوست ،پاک و بی ریا

می توان با این خدا پرواز کرد

سفره ی دل را برایش باز کرد

می توان در باره ی گل حرف زد

صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مثل باران راز گفت

با دو قطره صد هزاران راز گفت

می توان با او صمیمی حرف زد

مثل یاران قدیمی حرف زد

می توان تصنیفی از پرواز خواند

با الفبای سکوت آواز خواند

می توان مثل علف ها حرف زد

با زبانی بی الفبا حرف زد

می توان در باره ی هر چیز گفت

می توان شعری خیال انگیز گفت

مثل این شعر روان و آشنا

تازه فهمیدم خدایم این خداست

این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیک تر

از رگ گردن به من نزدیک تر

موقعی که امام زمان(عج)ظهور می کندغیر از ۳۱۳ نفر یاران خالص او ٫ فرشتگان مقرب و دیگر فرشتگان و جنیان ان حضرت را  یاری می نمایند. خداوند هم در ترس و وحشتی که در دل دشمنان می اندازد ان حضرت را یاری می نماید. در بحارالانوار از امام سجاد (ع) امده که حضرت فرمودند : هنگامی که قائم(ع) ما به پا خیزد خداوند عزوجل از شیعیان ما افات را دور می کند و دلهایشان را مانند قطعه ای از اهن قرار می دهد و نیروی هر یک از مردان انها به تعداد ۴۰مرد می گرداند و ان ها را احکام و سران زمین می گرداند .

همچنین در کتاب اثبات الهداه از صدوق(ره) از امام باقر(ع) نقل کرده که :در وقت ظهور فرمود : هر چیزی در این عالم مطیع اصحاب امام زمان (ع) اینگونه باشد حال خود امام چگونه است.

پس امام زمان (عج) با این یاران عدل را در سراسر جهان برپا می نماید .شیخ مفید در ارشاد اورده که :۲۷نفر از قوم موسی و ۷ نفر اصحاب کهف و یوشع بی نون و سلمان و ابودجانه و مقداد و مالک اشتر انصار ان جناب خواهند بود و حاکم می شوند در کشور ها.{یکی از موفقیت های کشور ایران در این چند سال اخیر ُداشتن رهبری مقتدر و مومن می باشد پس هنگامیکه حاکم کشور ها چنین اشخاصی باشند پس برپا کردن عدل در جهان شدنی است }

محدث جلیل مرحوم شیخ حر عاملی در کتاب «اثبات الهدایه باالنصوص و المعجزات» می فرماید که درخواب اقا امام زمان(ع)را دیدم و... همین سوال را از ایشان کردم که چگونه می خواهد با یاران کم حکومت جهانی ایجاد نماید ؟ صاحب الزمان (ع) فرمودند :« از اینکه انصار و یاران من کم هستند بر شیعیانم نترس ٬ زیرا مردانی با من هست که اگر به انها دستور دهم تمام دشمنان چه سلاطین و چه غیر انان را حاضر می نمایند و گردنهایشان را میزنند »

                                     صدای آزادگی

        ای صدای ازادگی و ای بلند قامت کرامت انسانی ظهور کن تا شکوفه های بهارین فصول ، لبخند بر روی تو زنند و قمریان خوش الحان برای تو نغمه و اواز سر دهند و سبزه زاران به خاطر تو دشت ها را طراوت بخشند . ای پیام اور قران خدا ، قامت بلند راستین تو در این دنیای هراس انگیز ، قد ناراستی ها را برفرازد، چرا که عمامه جدت محمد (ص)بر سر تو و پیراهن رسول خدا بر تن تو و پای افزار اللهی بر پای تو است و نیز قران ، ان نازل اللهی بر رسولش در سینه تو خواهد بود . با تو می گویم ، ای که میراث دار همه  پیامبران خدایی ، عصای داد موسی (ع) را در مشت داری و نگین حضرت سلیمان را در انگشت و بار غم  ایوب بر پشت . ای دیدگانت همچون نوح نبی (ع) در انتظار فرج نگران ، چوپان یعقوب از فراق یوسف اشک ریزان .

       ای صدای ازادگی وای بلندای قامتت کرامت انسانیت .

       ای مهدی موعود(عج)تشنه کامان عدالت خدا را دریاب .

       بار الها!بر او درود فرست و دوری اش را نزدیک گردان و وعده اش را برسان  و به عهدش وفا فرما.

                                         گل لا له

     اقا می دانی که گل لا له چگونه در دامان کوه چشم به سرخی اسمان در هنگام غروب افتاب دوخته و با سینه ای پر از غم به وداع با تو امده ، زهرای صدیقه در سرزمین غربت به دنبال گمشده ای است و به هر که می رسد سراغی از تو می گیرد نمی دانی که خوشه ابر ها چقدر حسودیشان شده که رد پای تورا از میان کوچه های انتظار پاک کرده اند. نمی دانی که قلب های خسته چگونه در سکوت شب ها به فدای امدنت به تپش افتاده اند ،به ندای امدنت نسیم بوی گل نرگس را به دیار غربت اورده و گونه های سرخ خورشید هنوز به وجودم گرمی می بخشد تا به دور دست ها خیره شوم تا اشنایی سر زند .

       به اشتیاق دیدار بهار ،تپش قلب های خسته را در کوله باری از غم واندوه پنهان کرده ام انتظار را در نفس هایم گره زده ام تا معنی شفق به رنگ انتظار ،به رنگ جام عقیق ، در سرزمین دل های عطشان معنی بگیرد .

      غریبم! خوشی زندگانیم به امید امدنت است انگاه دریا طوفانی خواهد شد و خورشید محو خواهد گشت و ستارگان از هر سو چشمکی خواهند زد و دوباره دیدار منو تودر میان سجاده مادرم زهرا(س)متجلی می شود.

به انتظارت

      به امید ظهورتان و به امید دیدارتان ، روز ها و شب ها به دعا می نشینم تا شاید روزی از پس پردا غیبت بیایی ، شاید ان روز من نباشم تا رخسار زیبای شما را ببینم. اما اخر این راه به حقیقت خواهد پیوست ، ای کاش جهان امادگی پیدا می کرد و به دیدار شما می رسید ، تا ان لحظه که هستم و زنده ام و قدمی که روی زمین بر میدارم برای ادامه راه شماست . کاش جهان برای خشنودی شما قدم بر میداشت و برای نابودی ظلم و بیداد ادامه حیات میداد  اما تا کی انتظار خواهیم کشید تا کی روی عدل و دد را خواهیم دید . با کدام دعای اجابت صدا بزنم تا بشود قدوم مبارک خود را بر زمین نهید . به امید دیدار شما همچنان هستیم .

گل نرگس

     سلام بر تو ای ز یبا ترین نقاش عدالت ، سلام بر تو ای ناب ترین غزل تنهایی و غربت ، سلام بر تو ای دلتنگ ترین ترانه محبت، اقای خوبم، امروز جمعه است و تو باز هم نیامدی ، مهربانم،نمی خواهم زبان به شکوه باز کنم وبگویم نیامدی، جمعه بوی دلتنگی می دهد ، از دوری ات خسته و بی قرارم . . .

      می خواهم بگویم امروز عهد بسته امکه در گوشه جاده انتظار ، گل نرگس بکارم و بر سجاده صبر سجده ی شکیبایی گذارم ، می خواهم بگویم از این جمعه، بیش از پیش منتظرت هستم و به امدنت امیدوارم، از نبودنت هزاران  دل شکسته ، اما همه  این قلب های شکسته با امدن تو ای بزرگمرد عدالت از درد ها التیام می گیرد. اقای خوبم  ! دیگر جمعه ها برای خیلی از ادم ها عادی شده ، خیلی ها هم از نیامدنت رنگ سیاهی بر گلهای  انتظار می پاشند .من منتظرت می مانم  و جمعه را روز تجدید پیمان نام نهادم تا هر جمعه عهد دوباره ببندم  ، با شما برای منتظر ماندن می ایی اما دیر . تا امدنت اسمان قلبم را ابی نگه می دارم و نمی گویم خسته ام ، می گویم هر زمان که امدی قدمت به روی چشم ...

       ^{کبوتر خسته و شکسته بال وجودم با دلی اکنده از امید تنها برای لحظه ی دیدار، از پیچ . خم های تن می گذرد! اما به راستی لحظه ی دیدار ، جز سکوت از اعماق خویش ، به جز زمانی که از شرم خاموش گشته ، جز دو چشم نمناک که روی نگریستن به قامت بی همتایت را ندارد، به غیر از پل های شکسته  و نیمه شکسته ای که در پشت سر به جا گذاشته ام و جز شاخه ای گل نرگس چه ارمغانی به همراه خواهم داشت! ترسانم از اعمال خویش...اقا جان نظری به من افکن ، دستانم می لرزد اما شاخه گل نرگسی را که هر جمعه به عشق دیدارت جوانه ای از امید میزند به سختی می فشارم تا مبادا دستان خسته ام سست گردد، تو بیایی و تحفه ای نداشته باشم چشمان بارانی ام را به جاده های بیکران می دوزم ای امید نا امیدان .}

       ^{شرمسارم از انچه هستم و هر انچه کردم...بزرگی را میبینم که در راه است می خواهد به ما نزدیک شود. دارم ز او دور می شوم ! هر غروب جمعه که تو را نبینم گل های نرگست را با همان دستان خسته ،با اشک های بی صدا ، بر سجاده کوچکم پر پر می کنم که امید امدنت را تا جمعهای دیگر با هر سجده خویش بیشتر احساس کنم.}

^{ای امید امیدواران}

     ^{ادینه ها همیشه منتظریم . طلوع این روز سپیده تر و غروبش شبیه دریاست. چرا که امید بسیار به ظهور سزت داریم ، تا بیایی و تبسم و سرور را بر دلواپسی زمان جاری کنی و با دستان نوازشگرت بر گونه های باران خورده ما مرهمی باشی، پس این ادینه هم به انتظار می نشینیم ،ادینه ای که تجلی حضور سبزت ،باران باور ها تبدیل به یقین می شوند و عطر نگاه ها ،بوی نرگس تازه می گیرند و سحرگاه ادینه درهای اسمان برای طلوع افتابی دیگر گشوده می شود ، تا تو بیایی و دل های عاشق و بی قرار  را ارامشی جاودانه بخشی.} 

      ^{مولایم،مهدی جان، تو در سبز ترین فصل سال می ایی ،در بارانی ترین روز ، در فصلی که نه بهار است و نه تابستان ، نه پاییز است و نه زمستان.}

     ^{تو در زیباترین فصل و بی قرار ترین روز می ایی ،بیا که دلتنگیم  ، دلتنگی هایمان را به اب نمی گوییم که ورد زبان ماهیان شود، به باد نمی گوییم که در غبار هایش گم شود و به اسمان نمی گوییم که با قطره هایش در زمین فرو رود . تنها به تو می گویم که عطر حضورت جاودانی و همیشگی است .} 

غریب دوران

        ای تنها غریب دوران ٬غمی در پیکره روح و روانم کشیده شده و در اعماق وجودمان نفوذ کرده ٬هر عیدی که فرا می رسد بناست که ما بخندیم و شادی کنیم اما چه کنیم که غیبت تو خنده را بر ما حرام کرده است. سرورم ٬ دنیا با نام تو زیباستو عشق با نام رنگین تو معنا پیدا می کند .

       وجودت را سال هاست که در خود احساس می کنم و عشق تو سالیان سال است که مرا درمانده کرده است . چون بوی خوش عطر ٬ خانه دلم را معطر نمودی اما همچون بوی عطر ٬ زود بیرون نرفتی. یاد شب هایی می کنم که در هجر تو و در دوری از بوی خوش حضورت سپری شد و در مصیبت نبودنت ٬چقدر اشک حسرت ریختم که ای کاش ٬ تو را دمی دیده بودم .

       گرچه جرات نگاه به صورتت را نمی یابم ولی می دانم که دست نوازشگرت را از سرمان دریغ نخواهی کرد و با تمام قصور و بدی هایمان گذشت و بخشش تو را احساس خواهیم کرد (به امید ان روز).

            امیدم خیمه گاه توست ٬ ارزویم ظهور تو و پناهم مجلس حسین توست.

بوی عطر یاس

       مهدی جان! نمیدانم از کجا شروع کنم و حس قشنگ را چگونه بیان کنم اما بدان که خیلی دوستت دارم و اقای خوبم قرار است که بیایی اما کی ؟ نمیدانم ولی همین که می دانم روزی از راه می رسی باز هم جای امیدواری است. خوب می دانم که بدم ٬ اما با همه بدی ام قسمت می دهم که یک بار به خانه دل هایمان سر بزنی و حالم را از پونه های وحشی دل بپرسی .

       حال و هوایم غریب و گرد گرفته است همانطور که روزگار ٬ غریب و گرد گرفته شده است . شنیده ام که هر کسی مسافر است ٬ خستگی سفر او را عذاب می دهد اما تو مسافری و خستگی سفرت مرا از پا در اورده است . کی قرار است به وعده ات عمل کنی و بیایی و چشمان منتظرمان را که از غیبت تو نابیناست ٬روشنایی بخشی.

تماشای تو زیباست

      به خدا دلم از این زمونه به تنگ امده ٬الهی دورت بگردم پس کی میایی یوسف زهرا (س) ٬ شنیدم می گن:

              یوسف گم گشته باز اید به کنعان غم مخور                      

               کلبه احزان شـــود روزی گلـستان غم مخور

        ولی اقا شما کی می ایید ٬ حالا می فهمم که چرا دلت خونه ! حالا مب فهمم چرا مادرت فاطمه (س) اینقدر زجر کشیده ! من تا کی باید منتظر باشم که اون جمعه بیاد ٬ اخر تا ان روز دیگه اوضاع از این بدتر می شه ٬ دلم می خواهد از گل های یاس بپرسم که ایا مسافر مرا دیده اید اگر او را دیدید سلام مرا به او برسانید و بگویید سال ها بود که در انتظارت شب را به روز و روز را به شب می رساندم ٬ غروب های جمعه خیلی دلم می گیرد بهترین روز زندگی من روز جمعه و غریب ترین لحظه عمرم ٬ غروب های جمعه  است .

ای دریای من

       غرق دریای امیدم ٬ گمشده صحرای انتشار . ای دریای من بیا و با فطرت زلالت٬ پلیدی ها را بشوی . بیا و سایبانی باش تا گمشدگان از ره حق٬ در زیر سایه ی تو سراب ها را نبینند ٬ بیا و چراغی برای کعبه باش ٬ بیا تا کنیزی تو بر دل نماند . سرورم ٬اقای من ٬مولای من ٬ همه هست و نیست من ٬جز قلب پاره اره ای و جز چشمانی که در خون می گریند ٬ دگر چیزی ندارم تا تقدیم قدوم مبارکت کنم ٬ ای انکه هر نفسم  از برکت وجود توست و سوی چشمانم از انتظار دیدار تو ٬تا نفسی هست و دیده ای زود بیا و باغ ها را پر از گل یاس کن تا عطر یاس ها همه عالم را چون من ٬ مست و سر گشته رویت کند ٬ بیا و بیا و بیا که تا سحر دگر صدایت نکنم ٬ بیا و بیا تا شمع عمرمان روشن است ورنه عمر بی تو چه سودی دارد همان به که زود تر پیمانه اش سر اید.

امید انتظار

شب با هزاران رمز و راز از راه می رسد ٬ همه در خوابند ولی من به انتظار تو نشسته ام تا در دل سیاه شب در اوج تنهایی برایت درددل کنم . پس پنجره اتاقم را به سوی اسمان شب که در ان ستارگان زیبا و ماه خود نمایی می کنند ٬ می گشایم تا شاید در میان این ستارگان نورانی تک ستاره ظهور که نوید دهنده ی عدالت است را پیدا کنم ٬ چشمانم را دقیق تر به سوی اسمان باز می کنم و دست های ناتوان خود را در برابر همه مهرو محبت تو نسبت به گرفتاران بالا می برم و با تمام وجود دعای ندبه را زمزمه می کنم و با خواندن نماز حاجت  ٬ از درگاه خداوند ٬  حاجت خود را می طلبم عادلی را که با امدنش به عدل همیشگی ٬ ارامشی وصف ناپذیر و نابودی همه ظالمان جهان بشارت داده ایم تا جهانیان به سوی حق و حقیقت بپیوند.

پس ای خداوند کریم ما را باز هم شرمسار خود کن و نعمتی جاودانه را به ما ببخش و چشمانم را برای صبح جمعه ای که با ظهور منجی عالم بشریت منور خواهد شد می بندم.

یوسف زهرا کی می ایی؟

تو را می خوانم و تو را صدا می کنم ٬صدای "الامانم" را می شنوی که چقدر بلند است چون که این فریاد  بلند  گ۲ از درون پر التهابم می جوشد . یاد و بوی تو سر اغاز هر سخن شیرینی هر نوشته و لذت هر عاشق است . کوچکی ام را ببین و پناهم ده ٬ مرا از قید گناه ازاد کن و حلقه نوکری ات را از گردنم باز مکن . وقتی که به اسمان نگاه می کنم٬ هیبتی نورانی می بینم که به سوی خاک می اید ٬ذره ذره وجودم ٬ صدای پایت را می شنود و می دانم که امدنت به دست خود ماست !

ما که ادعا می کنیم منتظرت هستیم و چه سخت است اگر ادعای ما تهی شود از غم فراق تو ... و چه پوچ می شود  ادعایی که در ان نباشد شور رسیدن به رکابت . پس ای مهمان اسمانی خدا ٬ غبار از دلهایمان می زداییم و فرش احساسمان را زیر قدوم مبارکت پهن می کنیم تا شما در ویرانکده دلمان پا گذاری و مرا از قید و بند حقارت و پستی در اوری و به سوی خلوص و معنویت سوق دهی ٬ هستی ام با تمام هستیم ٬ با تمام وجوم دوستت دارم ای یوسف زهرا و پناه شیعیان ...

حسرت دیدار

      اخرین واژه هایم تقدیم به تو که در پشت رنگین کمان ارزو هایم پنهان شده ای . دلم در حسرت دیدار تو می گذرد و چشمانم اشک بار تر از همیشه از ثانیه ها ایراد می گیرد . روز هایم همه یا دلتنگی سپری می شود . فریاد در گلویم می شکند و می گوید کی می ایی؟

     ساعت ها بی تفاوت و غریبانه می گذرد و من لبریز از انتظارات در ارزوی امدنت منتظر می مانم . ای ناجی فاصله ها دیگر باران بر کویر تنهایی ام نمی بارد، دیگر دریا نجوای عشق را به گوش ساحل نمی رساند . بی تو هیچ کس گلبرگ های زخم دیده را مرهم نمی گذارد دل من با مهر تو می جوشد و قلب خسته ام با نوای محبت تو می خروشد فقز با امدن توست که اقیانوس های عشق و دوستی تلاطم می یابند ، فقط با صدای گام های تو زمزمه ی محبت جاری می شود فقط  با امدن توست که تب پر شور عشق واقعیت می یابد  همه منتظرند حتی یاس ها به حرمت قدم هایت منتظرند تا پرپر شوند . خورشید به امید امدنت سوزان است  و ماه به عشق وجود پاکت پر فروغ است . گل ها برای تو غنچه می دهندو درختان برای تو یبز می شوند زمانه در گذر است اما برای امدن تو می گذرد ابر ها برای تو می بارند و ستاره ها در دل سیاه شب برای تو می درخشند شقایق ها به عشق تو خود را به اغوش سبز باد می سپارند ما را به انتظار نگذار مهدی جان زود تر بیا .

به انتطار نور سفید

       مهدی جان وقتی در سرزمین بی کسی تو نیستی ، دست ظلم نامردانه به دل های غریب ما سیلی می زند . هر چه زود تر بیا  ،نزار شمع امید ما خاموش بشه ، سایه چادر سیاه غم و غصه روی دل های ما پهن بشه ، نزار زخم دل ما بد تر بشه . تحمل ما داره تموم میشه . تروخدا انتظار دیگه بسه . مهدی جان!دیشب دلم رفت کنار اسمون فریاد زد : یا تو بیا یا من رو پیش خودت برسون ! یه دفعه اسمان از کبوتر های سفید پر شد.جای قدم های پر مهر تو روی دل خشک و کویری من دیده شد و چندین گل نرگس جای قدم هایت بیرون امدن ، وقتی نگاهم بهشون افتاد ، بغض کهنه شکسته شد، سیل اشکم جاری شد دلم از غم تنهایی خالی شد . حالا که باد نرم و دلنشین بهاری بال کبوتر ها و گل های نرگس سفید رنگ رو نوازش میده ،  بوسه میزنه ، با لطافتش عطر تو رو به مشامم می رسونه ، می فهمم که دلم دیگه کویر نیست.

   اقا جون انتظار بسه چشم های ما به خاطر زیارتت به راهه.

در هر سحر گاهی که از خواب بر می خیزم با امیدی مضاعف و نیرو بخش به این می اندیشم که شاید ان روزی که روز امدن توست امروز باشد و چشمان منتظر و عاشقم به جمال رعنای تو ای مظهر عدالت و بزرگی روشن شود و تاریکی دنیا و ظلم ظالمین را پایانی تا ابد باشد.

می اندیشم که امروز ابی اسمان دلم پر از جوانه های امید در کنار توئ بودن در رکاب تو ماندن است!

هزار بار زیر لب با خود اینچنین زمزمه می کنم و به خود ندا می دهم که دیگر لحظه ی تلخ جدایی به پایان می رسد و نقطه ی وصال با تو نزدیک است . بیا... که امدن با تو معنا شود بیا! که هستی با تو چیزی باارزش را کم دارد و هدایت را با تو اعتباری دیگر است . هر غروب جمعه در دلتنگی بی نهایتم چشم به اسمان نارنجی رنگ و غریب می دوزم و با ناله و زاری هر لحظه می گویم:

خدا کند که بیایی

امشب چراغ شبهایم خاموش است.

 مهتاب شبانه ام به خواب رفته اسمان بی ستاره ام ابری است و چشمه چشمانم پر از اشک دلتنگی  است.

 در کوچه باغ بی کسی ام باز دلتنگ تو می شوم نمی دانم سر کدام کوچه منتظرت باشم . نمی دانم با طلوع کدام خورشید ساعتم  را تنظیم کنم .

هر جمعه پس از اولین ثانیه طلوع خورشید تا اخرین لحظه غروبش به انتظار تو می ایستم.

همه شب ها داستان پر از خواهش و نیازم را به سوی اسمان دراز می کنم چشمانم را می بندم و با تمام احساس تو را نجوا می کنم .

همه شب کارم همین شده که کنار پنجره ی اتاقم بایستم و نظاره گر ستارگان اسمان باشم و انتظار تو را بکشم.

تو کی می آیی؟

ای کاش می امدی و به بوی وصل تو شکوفه جانم گل می کرد .

بیا می دانم که خواهی امد از پشت ثانیه های به بلوغ رسیده دعا و از بطن لحظه های ترک خورده انتظار در هوای دل ها جاری خوهی شد و خواهی امد تا ستاره ای شوی در شب های بی کسیم .

^{می گویند انتظار کشیدن سخت است اما انتظاری که در پایانش امید وصال باشد شیرین و گواراست. انتظار ظهور پیشوایی که به راستی مفهوم نمادین حق و عدالت طلبی است . یا مهدی(عج) قلب های اشفته و منتظرمان فقط با عطر وجود مقدست ارامش می یابند.}

^{تو از دیدگانمان غایبی اما عطر حضورت همواره در قلب های ما پر است ای کاش می دانستم تا کی جمعه هایمان رنگ و بوی انتظارت را می دهند. ای افتاب عدالت از پس ابر های انتظار طلوع کن و انوار ایمان و عدالت خواهی را بر جهانیان بگستران . مولای من امری است ه توسل به تو گره از مشکلاتمان می گشاید و یادو خاطره تو گرد و باد غفلت و بی توجهی را از قلبمان می زداید .یا اباصالح المهدی(عج) تو می ایی و واژه ی انتظار برای همیشه از لغت نامه ها پاک می شود.}

^{یا مهدی(عج)تنها نام مقدس توست که ستون های عمارت ظلم و ستم را به لرزه بر اندام زورگویان و ستمکاران می اندازد. تنها شمشیر عدالت خواهی توست که ریشه های فساد و بی عدالتی در جهان را قطع می کند.}  

همه می گویند تو هستی تو می ایی و من سال هاست در انتظارچشیدن این واقعیت سبز روی ژاهای ایمان ایستاده ام.قلب زمین قرن هاست یخ زده نمی دانم ایبن بهاری کذایی از کدام درون می جوشد؟!وقتی هنوز نیستیدر شگفتم چرا درختان قبای شادی بر تن می کنند و اسمان اشک امید بر چهره ی زمین می پاشد.

وقتی تو نیستی در شگفتم چگونه زمین توان گام برداشتن میان انبوه معلقات را دارد . تو نیستی و زندگی هنوز جاریست خورشید به عادت سال ها تکرار صبح ها به استقبال دیدگان تازه متولد شده می اید و شب ها با کوله باری از غم به دیار رفتگان سفر می کند . اینها می دانند تو خواهی امد و این گونه بر رخش روزگار می تازند ؟